Stefan de Vink

Het ijs onder haar poten lijkt ook dit jaar weer dunner te zijn dan het jaar ervoor. De ogenschijnlijke oneindige ijsvlakte van weleer, is niet meer. De randen sluiten haar steeds meer in. Instinctief voelt ze dat er iets aan het veranderen is. De ijzige koude, iets dat zo bij haar natuur hoort, lijkt elk jaar steeds minder intens te worden. Ze is bang.

Waar moet ze heen als moeder ijsbeer met haar twee kleintjes als de ijsschotsen onder haar poten helemaal verdwijnen?
Haar laatste redding: een raar, rechthoekig eiland drijft voorbij, met een kleur die ze alleen kent van... bloed!.
Maar hoe is dit vreemde ding hier gekomen? Ze twijfelt, maar ze voelt dat dit weleens haar laatste en enige kans zou kunnen zijn. Ze neemt een besluit en springt over, haar twee kleintjes volgen instinctief haar voorbeeld.
En daar drijft ze dan als ijsbeer met haar kroost. Haar vertrouwde leefgebied verdwijnt langzaam uit het oog. Een vluchtelinge, angstig en hopeloos, zo drijft ze over de oceaan. Wat zal de toekomst haar brengen, maar nog belangrijker, welke toekomst kan ze haar kleintjes nog geven?
En dan, na weken, moe en hongerig, spoelt ze aan op een vreemd strand, zou dit haar redding kunnen zijn? Zou ze hier asiel kunnen vinden?
Ze krijgt weer hoop.

Maar dan komt de inheemse diersoort het strand op. Op twee poten lopende wezens, met vreemd kleurige vachten. Ze lijken niet blij met haar komst te zijn. Ze krijsen en schreeuwen, en gooien met stenen. En dan duwen ze haar drijvende 'vlot' ook nog terug de zee in. Haar kroost is bang en kruipt weg onder haar verzwakte lijf.

Haar oog valt op één van de figuren op het strand. Ook een moeder, met haar kind, beschermend tegen zich aangedrukt.
"Voelt zij dan niet mijn wanhoop?”